In memoriam

Mevrouw Annie van Mourik - Damen
Beschermvrouwe van het Sint Barbara Gilde

Begiftigd met de Pauselijke onderscheiding Pro Ecclesia et Pontifice


Geboren te Neerlangbroek op 24 november 1910.
Overleden te Vught op donderdag 3 maart 2005.

Annie van Mourik was 40 jaar beschermvrouwe van het Sint Barbara Gilde. Gedurende deze periode heeft ze veel voor het gilde betekend. Zo wist ze in menig actie actief mee te werken en voortouw te nemen. De laatste jaren, kon ze echter vanwege haar gezondheid niet meer aan de gildeactiviteiten deelnemen.

Naast beschermvrouwe van het Sint Barbara Gilde, was ze erepresidente van het Katholiek vrouwengilde te Ravenstein.

Hieronder de rede gehouden door onze hoofdman tijdens de uitvaart:

Onze gildemoeder is niet meer

Hoewel we al enige tijd op de hoogte waren van haar broze gezondheid,
kwam het bericht van haar overlijden toch nog onverwacht.
Zeker voor jullie, haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen is het een verlies dat,
ondanks de berusting, een groot verlies is, en een einde van een tijdperk.
Een tijdperk waarin jullie daadkrachtige en lieve moeder, oma en overgrootmoeder zolang als mogelijk er voor jullie wilde zijn.
Behalve voor haar gezin, is het ook voor het Sint Barbara Gilde een bijzonder verlies.
Als de eerste beschermvrouwe in de rijke historie van ons gilde je ontvalt, is dat niet niks.

Dit jaar zou onze dierbare beschermvrouwe, mevrouw Annie van Mourik-Damen,
veertig jaar in die functie aan ons gilde zijn verbonden.
Al enige tijd hadden we een bang vermoeden dat dit jubileum niet meer bereikt zou worden.
Veertig jaar, een hele tijd. Nog leeft in onze herinnering haar benoeming en installatie in november 1965. Het verzoek daartoe luidde destijds als volgt:
"Op grond van uw activiteiten in, en de vele verdiensten voor onze gemeenschap,
alsmede vanwege de warme belangstelling voor het gilde en haar tradities
verzoeken wij u om de functie van beschermvrouwe van het Sint Barbara Gilde te willen aanvaarden."
Bij haar benoeming ontving zij een zilveren insigne als functieteken.
Zij verraste ons op een van de eerstvolgende bijeenkomsten op een buitengewone wijze.

Onze gildemoeder verscheen in een zwart pakje, met een gele blouse, een blauwe sjerp en een fraai klein hoedje met struisvogelveer.
Zij wilde er helemaal bij horen, zeker in de jaren dat zij in Ravenstein woonde was ze van de partij als er bij 'haar' broeders een activiteit was te bespeuren.
Toen zij naar de Sibeliusflat in Oss verhuisde was het broeder Wim Stevens die haar menigmaal ophaalde om toch bij 'haar' gildebroeders te kunnen zijn in goede en soms ook kwade dagen.
Met dankbaarheid denken we terug aan een gildemoeder, zoals zij in onze kringen liefkozend werd genoemd, die met grote interesse het wel en wee van 'haar' gilde volgde.
Haar belangstelling hield niet op bij het volgen van de gebeurtenissen.
Talrijke malen heeft zij het gilde voorzien van nuttige adviezen en was zij,
zolang haar gezondheid het toeliet, in ons midden bij de bijzondere activiteiten van ons gilde. Dankbaar zijn wij gildebroeders voor de wijze waarop zij steeds het gilde heeft gesteund.

Om een en ander te illustreren wil ik graag enkele voorbeelden geven.

Eind 1966 was het gilde toe aan een nieuw vaandel. Samen met de partners van de gildebroeders, en gesteund door de vrouwen van 'haar' Katholiek Vrouwengilde, zette onze beschermvrouwe een oliebollenactie op om de financiële middelen hiervoor bijeen te krijgen.

Bij het schieten deed zij steeds fervent mee, maar het raken van de vogel ging haar niet zo goed af. Om haar toch een keer de vreugde van het naar beneden halen van de vogel te laten meemaken werd een list bedacht. Op Barbaradag 1971 werd een extra schietwedstrijd ingelast en op het moment dat ons gildemoeder schoot, kwam via een geheime ruk aan een touw de vogel naar beneden. Zij was hiermee zozeer in haar nopjes, dat ze het gilde enkele nieuwe vendels beloofde, ze had de truc niet door. Enkele maanden later, tijdens het schieten op Koninginnedag, de dag dat deze vendels zouden worden overgedragen, geschiedde alsnog gerechtig¬heid. Op die dag liet zij de vogel uit de boom tuimelen, zonder hulp van buitenaf. Daarna is het verhaal van het touwtje haar pas verteld.

Het gildevaandel dat vandaag bij dit afscheid gebruikt wordt, is in 1982 door haar aan het gilde geschonken.

Bij het zilveren gildejubileum als beschermvrouwe mocht onze koning haar, in het bijzijn van haar gezin, een fraai jubileumschild aanreiken.
Van onze gildemoeder ontvingen wij bij die gelegenheid twee prachtige koningskragen met de volgende tekst:
Van ’t fiere Gilde uit ons stadje Ravenstein
Mag ik nu al een kwart eeuw beschermvrouwe zijn.
Onder Barbara’s vendel te mogen fungeren,
Met elkander genoeglijk te kunnen teren,
Broederschap te vieren allen te samen,
Vervult mij met dankbaarheid.
Annie van Mourik-Damen november 1990.

Dit waren enkele van de bijzondere gebeurtenissen uit het gildeleven van onze beschermvrouwe, mevrouw Annie van Mourik-Damen.
Een naam die we met respect zullen blijven uitspreken.
Zij was een beschermvrouwe, waarvoor niet eenvoudig een opvolger of opvolgster te vinden zal zijn.

Met dankbaarheid kijken we binnen het Sint Barbara Gilde terug naar de bijzondere tijd die wij met onze gildemoeder mochten beleven. Het was een voorrecht om haar in ons midden te hebben.

Lieve zorgzame gildemoeder bedankt.

Mede namens koning, dekens en alle gildebroeders wens ik jullie, haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen veel sterkte toe in de komende periode. Dank dat jullie je moeder bijna veertig jaar met ons wilde delen.